Vremeplov osnovne škole u Semizovcu otkriva mnogo toga o opstanku jedne male, ali značajne obrazovne institucije tokom više od 105 godina njenog postojanja. Kroz dva svetska rata, razne vojske koje će zauzimati njene prostorije, preko njenog preseljenja u prostor bivše bolnice, pa sve do mesinganog zvona kojim je učitelj pozivao đake da uđu u školu i nastave obrazovanje, često prekinuto različitim ratovima i istorijskim nedaćama.
Ova obrazovna ustanova iznova i iznova otkrivala je tu jedinstvenu snagu: da nastavi sa svojim radom i mnogim generacijama đaka pruži temelje kvalitetnog odgoja i obrazovanja. Upravo u tim pauzama između istorijskih oluja i ratova kojima je ovo područje uvijek bilo obilježeno, u tim složenim vremenima onoga što je danas samo pisana historija, pokoja fotografija ili dio prašnjave arhivske građe, čuvaju se i uspomene na sve učitelje i nastavnike, kao i đake koji su dio svog djetinjstva ostavili u učionicama ove škole.
Čak i nakon poslednjeg rata, kada je zgrada škole bila u razorenom stanju, ljudi dobre volje, mještani svih uzrasta, uz pomoć donacija i Opštine Vogošća, ponovo su pronašli snagu da osposobe osnovnu školu u Semizovcu za rad. Danas se ona zove Osnovna škola „Porodice ef. Ramić“ Semizovac, i mada se smeh dječaka Ahmeda Ramića nikada neće čuti u nekoj od učionica obnovljene škole, uspomene na njega i porodicu efendije Ramića uvek će ostati. Nove generacije učenika otkriće znanje u učionicama ove škole, uživaće na velikim i malim odmorima, polako će odrastati, verovatno i ne sanjajući o njenoj zanimljivoj i burnoj istoriji…
A čudna, tajnovita i usijana istorija Bosne i Hercegovine će ploviti dalje, kao i Vremeplov Osnovne škole u Semizovcu.
Cijeli tekst ovog skromnog istraživanja možete pročitati klikom OVDJE